سال جدید هم آمد

در پاسخ به سوالات خبرنگاران صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران

عبدالرحمن نظام‌اسلامی: صبح عالى بخیر. صمیمانه سلام عرض میکنیم حضور رهبر فرزانه‌ى انقلاب. چون انتخاباتِ امسال متفاوت‌تر از همیشه است، فکر میکنم گفتگوى ما هم قدرى با سالهاى قبل فرق میکند. نمایندگان دو نسل از رسانه‌ى ملى خدمتتان رسیده‌اند تا عرض ادب کنند. جنابعالى همیشه جزو پیشگامان حضور در ساعات اولیه‌ى رأى دادن هستید. به عبارتى، با شروع رسمى ساعت 8 صبح، همواره ملت ایران حضرتعالى را در پاى صندوق سیار 110 زیارت کرده‌اند. در این لحظات حساس که مردم آمده‌اند حماسه‌ى بیست و دوم بهمن را وصل کنند به حماسه‌ى دوازده اسفند، چه توصیه‌اى براى آنها دارید؟
 

بسم‌اللَّه‌الرّحمن‌الرّحیم.  من از شما آقایان خبرنگارها هم مثل بقیه‌ى قشرهائى که براى انتخابات زحمت کشیدند، صمیمانه تشکر میکنم. شماها هم نقش زیادى داشتید و دارید در توجه دادن به اهمیت این پدیده و حادثه‌اى که هر یکى دو سال یک بار در کشور ما تکرار میشود. ان‌شاءاللَّه خسته نباشید و موفق باشید.

 توصیه‌ى من همین توصیه‌هاى همیشگى است. معتقدم این یک وظیفه است براى ما، همچنان که یک حقى است متعلق به ما. از این حقمان بایستى استفاده کنیم و این وظیفه را انجام دهیم. معتقدم هم هستم که این کار مثل نماز، هرچه به اول وقت نزدیکتر باشد، على‌الظاهر فضیلتش بیشتر است. نه اینکه بخواهم نسبتِ به شرع بدهم، بگویم شرعاً اینجور است - مثل اینکه در نماز اینجور است - به حسب نگاه عقلائى، انسان روز جمعه وقتى اول وقت بیاید این کار را انجام بدهد، فکرش آسوده است که وظیفه را انجام داده، بعد میرود سراغ کارهاى دیگرش میرسد؛ برخلاف اینکه بگذارد آخر وقت، که هم پاى صندوقها شلوغ میشود، هم احتمال توفیق پیدا نکردن پیش مى‌آید، هم نگرانى و دغدغه وجود دارد که کِى بروم، کِى نروم. بنابراین اول وقت بیایند، به هر سى نفر هم رأى بدهند؛ نام سى نفر را بنویسند. مردم عزیزمان سعى کنند این کار را با احساس حجتى بین خودشان و خداى متعال انجام بدهند و ان‌شاءاللَّه قصدشان را خالص کنند.
کامران نجف‌زاده: میخواستم بپرسم اهمیت این دوره از انتخابات را نسبت به دوره‌هاى قبل در چه مى‌بینید؟

البته میدانید که انتخابات همیشه براى کشور ما و نظام جمهورى اسلامى حائز اهمیت بوده؛ چون همیشه تعیین کننده است، همیشه نشانه‌ى یک حقیقتى در داخل کشور ماست؛ که این براى دوستان ما در دنیا و نیز براى دشمنان ما پیامهائى دارد. بنابراین همیشه همین جور است. هر وقت این خصوصیت بیشتر بود، اهمیت بیشتر میشود؛ امروز از آن وقتهاست. اولاً سى و سه سال از پیروزى انقلاب میگذرد. در انقلابهائى که در دنیا وجود داشته، با گذشت این زمان، مردم خسته شدند، دلزده شدند، راه‌ها عوض شده، هدفها تغییر پیدا کرده. ملت ما در طول این زمان، با یک عزم راسخى، حرکت مستقیمى را تا امروز ادامه داده؛ این خیلى حادثه‌ى مهمى است. بعد از سه دهه، سرِ سى و سه سالگى نشان بدهد که باز همان خصوصیت را دارد. وانگهى این روزها اشتلم علیه ملت ایران زیاد است؛ میشنوید دیگر، مى‌بینید. این قدرتهاى استکبارى که در خیلى جاها شکست خورده‌اند و سیلى خورده‌اند، دلشان میخواهد که با هیاهوئى، خودشان را از تک و تا نیندازند. این هیاهو را درباره‌ى چه به کار ببرند؟ مسئله‌ى ایران یک مسئله‌ى برجسته است؛ لذا در مسئله‌ى ایران هى هیاهو میکنند؛ مسئله‌ى تحریم، مسئله‌ى حقوق بشر و از این حرفهائى که تکرار میکنند. لذا چون جنجالها زیاد است، چون تهدیدهاى لفظى و زبانى علیه ملت ایران زیاد است، لذا ملت ایران در این دوره جایگاه حساسترى دارد و میتواند بهتر حرف بزند؛ حرف زدن با عمل. میدانید بهترین حرف زدنها، بهترین گفتنها، گفتن با عمل است. ملت میتواند عمل کند. لذاست که امروز هرچه بیشتر پاى صندوقها بیایند، براى کشور مفیدتر است؛ هرچه با شور و نشاط و انگیزه‌ى بیشترى بیایند، براى آینده‌ى کشور مفیدتر است، براى آبروى کشور بهتر است، براى حفظ امنیت و مصونیت کشور مفیدتر است. اهمیت این دوره به این خاطر است. ان‌شاءاللَّه همه‌تان موفق باشید. زنده باشید.
                                                                                                                ۱۳۹۰/۱۲/۱۲

 

به قلم داداش حسین بچه بسیجی ها . . . در قطعه 26 

تقدیم به علیرضای کوچک…

قبل التحریر/ یک سئوال زمینی و فرشی: خاتمی، هاشمی، جاسبی، ناطق، اهل سکوت، فتنه گران و… چند تا محافظ دارند؟! و در عوض این همه محافظ و کوفت ضد گلوله، مشغول کدام خدمت اند؟! آیا این شهید و دیگر خبرگان عرصه علم و دانش، محافظ نمی خواهند؟! مگر دشمن رسما تهدید نکرده درباره جان برجستگان عرصه پیشرفت و فن آوری؟! و مگر این کار را قبلا نکرده؟! آیا در جمهوری اسلامی قرار است امر حفاظت، بیشتر از خودی ها، -آنهم خودی های خبره!- صرف ناکثین و ناکسینی شود که خطر عثمان شدن پیراهن شان هست؟! آیا قرار است عمار، -مثل همین عمار- فقط به این دلیل که عمار بی ادعاست، بدون محافظ باشد؟! اینگونه می خواهیم دفاع کنیم از جان اساتید، بزرگان و دانشمندان هسته ای کشورمان؟! پس با عرض معذرت… و قبل از اینکه جوابم بدهید؛ «آخه ما مگه یکی دو تا دانشمند داریم، که از همه شان حفاظت کنیم؟!»، باید بگویم؛ خاک بر سر بی سلیقه مان! آهای دست اندرکاران! لطفا قبل از خواندن متن زیر، اول به چشمان معصوم و پاک علیرضای کوچک در عکس فوق نگاه کنید و بعد مطمئن باشید که دقیقا همین نگاه، جلوی تان و جلوی سهل انگاری امروزتان را روز محشر خواهد گرفت. آن روز، این طفل معصوم و این خون و همین خدا از شما خواهند پرسید؛ «چرا خاتمی ملعون، آن همه محافظ داشت، اما صیاد نداشت، اما… مصطفی احمدی روشن ها نداشتند؟!»… اگر فکر می کنید دارم تند می روم، یا اقتضائات عرصه حفاظت را نمی فهمم، یا حرف، دهان روز حساب و کتاب گذاشته ام، یا از تلاش شبانه روز بچه های عزیز حفاظت بی خبرم، یا همان جمله سبز…، پس زبان هم را نمی فهمیم؛ دیدار ما به قیامت!… راستی! دیده ام و شنیده ام که محافظان سران فتنه و راس فتنه، همیشه دست شان روی ماشه اسلحه است!!… و البته، دیده ام و شنیده ام خون دل خوردن های مادر «صیاد» را. کلا دیدار ما به قیامت!! راستی تر! می توانی خودت را به نفهمی بزنی و به من طعنه بزنی که؛ با احتساب حرف تو، نصف کشور باید محافظ نصف دیگر کشور باشند!! همان که گفتم قشنگ بود؛ کلا دیدار ما به قیامت!!

*** *** ***

متن آسمانی و عرشی: هیچ نمی شناختمش. گناه که نیست. اعترافش هم گناه نیست… و تازه! مگر می شود خوبان بی ادعا را به همین راحتی ها شناسایی کرد؟! اصلا خاصیت «شهادت» همین است. زنده و جاودان می کند شهیدی را که قبلا نمی شناختی. خون هر شهید، مسیحانفس همان شهید است و شهادت، شهید را از گمنامی درمی آورد. این فقط یکی از معجزات خون شهید است. باری پیش از این نوشتم؛ «شهید، از همه به خدا بدهکارتر است، چون که شهید است». خدا به شهید، به واسطه شهادتش، لطفی می کند که من و تو، آگه بدان نیستیم و به اسرارش راه نداریم. الان فقط باید از «مصطفی احمدی روشن» بپرسی، مزه شهادت را. البته اگر لطف کند و جوابت را بدهد… و اگر داد، یارای شنیدنش را داشته باشی. داری؟!

زنگ زدم به چند تایی از بچه های صنعتی شریف که می شناختم. مقصودی که می خواستم، حاصل نشد. بهتر دیدم زنگ بزنم رضا شکیبایی وطن امروز که سال ها پیش از این، توی همین دانشگاه درس می خواند. مثل همیشه، که بی مقدمه، چند جمله اول نوشته جدیدم را برایش می خواندم، بنا کردم خواندن؛ «سردر دانشگاه، شده در باغ شهادت…».

رضا گفت: هم خوابگاهی بودیم با هم و از آن بچه حزب اللهی های زلال و پای کار بود. گفت: سیل خاطرات، درمی آورد اشک آدم را. گفت: توی مطلبت حتما به علیرضای کوچک، فرزند این شهید اشاره کن! اصلا با این بچه حرف بزن! گفت: تصویرش را دیدی؟! دیدی توی تلویزیون، همسرش را؟! پدر و مادرش را؟! گفت: مرا یاد دهه ۶۰ انداختند و قصه صبر و ثبات. گفت: این شهید، حق این خانواده بود. گفت: همسرش هم دانشجوی صنعتی شریف بود… و همین چند روز پیش، وقتی که مصطفی را بیش از اندازه شاد و خوشحال دیده بود، ازش پرسید؛ چی شده مصطفی؟! و آنقدر این سئوال را تکرار کرد که مصطفی گفت: دیشب خواب «آقا» را دیدم که دستی به شانه ام انداخت، خندید و شال قشنگش را جا به جا کرد و فرمود: من از تو راضی ام مصطفی!

به رضا گفتم: روزگاری خمینی می گفت؛ جبهه برای ما یک دانشگاه است، اما حالا دانشگاه هم شده جبهه… و در باغ شهادت شده سردر دانشگاه. گفتم: خدا در هر مقطعی از تاریخ انقلاب، با خون شهیدی، بیمه می کند جمهوری اسلامی را و گمانم ملت، پای صندوق انتخابات، جواب لازمی به دشمن بدهد. این چند قطره خون، آن روز قشنگ اسفند، به شکل میلیونی خواهد جوشید…

رضا گفت: توی متنی که داری می نویسی، حتما روی سخنت علیرضا باشد.

 

حضرت آیت‌الله خامنه‌ای رهبر انقلاب اسلامی در پیامی ضمن تسلیت شهادت دانشمند جوان، شهید احمدی‌روشن در حادثه تروریستی در تهران، این ترور بزدلانه را نشانه‌ی به بن‌بست رسیدنِ استکبار جهانی به سردستگی آمریکا و صهیونیزم، در مقابله با ملت مصمّم و مؤمن و پیشرونده‌ی ایران اسلامی دانستند.
 

بسم‌الله‌الرّحمن‌الرّحیم‌
خداى متعال را سپاسگزاریم که نفسهاى گرم و دلهاى بانشاط جوانان قم، به مناسبت نوزدهم دى، یک بار دیگر فضاى این حسینیه را معطر کرد. یقیناً آگاهى و بیدارى و بصیرت مردم عزیز قم و پاسخى که آنها با همه‌ى وجود خودشان به حوزه‌ى علمیه و به مرجع تقلیدشان دادند، یک حادثه‌ى ماندگار در طول تاریخ است و خواهد ماند. 

 

                                              لطفا در ادامه مطلب... بخوانید.